Carita Poe Ieu

 

Jagong Keur Eupan

 

Unggal isuk muka jandéla, bray katinggali tangkal sampeu keur mejehna ngémploh héjo di kebon tatangga. Pucukna marontok. Lamun disepan, terus dicoélkeun kana sambel, sangu haneut menang ngakeul. Tambah gorengan asin peda leutik, aduh moal teu pedo jeung nikmat. Matak uruy, kumetap, karasa ngageleser kana letah. Aduh tada teuing nikmatna.

Kitu ningan ari anu keur nyiram, teu kaop nempo kadaharan, dibayang-bayang, dicipta-cipta. Daun sampeu oge karasa leuwih nikmat alabatan daging. Sok sanajan ukur lamunan.

 

Sakali waktu kaambeu aya anu ngulub jagong ti  hiji imah di tukangeun sakola. Sok sanajan kahalangan ku benteng sakola, ku tembok kelas. Alah eta mah hasep kulub jagong maksa asup kana irung. Sup kana haté. Sup kana pikiran. Kabayang jagong haneut dipocél, digundukeun dina dampal lengeun terus diasupkeun kana baham. Aduhai énakna jagong haneut.

Balik sakola buru buru ka imah. Terus diobrolkeun jeung bapana . Kabenderan aya béja, aya dulur anu karék bérés ngulub jagong. Buru-buru ditepungan. Bener pisan geus bérés ngulub jagong.

 

"Bi aya kénéh kulub jagong téh? " Ceuk manehna bari luak lieuk.

"Alah béak. Aya ogé hiji deui rék dipaké eupan ku Émang manéh."

"Bi, keur kuring wé atuh. Ieu bisi Si Utun Inji ngacay. " Ceuk manéhna baru ngalengis jeung nyampaan beuteung.

"Ari kitu mah, yeuh wé bawa buru buru mengpeung Émang manéh euweuh. "

 

Teu loba carita, éta jagong dicokot, dibawa balik. Datang ka imah jagong dipésék, geuwat wé digorogotan. Teu dipocél deui. Ngeunah ningan jagong jang eupan téh. Kitu gerentes haté manéhna.

 

Sardun Tabayun, Banjaran, 8 April 2018.