Pileuleuyan. Sieun Teu Panggih Deui.

 

Urang Silih Doakeun

Baju baseuh dihijikeun dina kérésék. Baju kotor anu rada bau belenok ngahaja ditilepen. Maksud téh supaya teu riba teuing lamun diasupkeun kana kantong. Anduk jeung sarung anu ngagantung oge gewat ditelepan. Bus, kabehanana diasupkeun kana kantong. Luak-lieuk bisi aya kénéh anu acan kaasupkeun. Tapi weleh teu katinggali. “Geus kabeh jigana asup kana kantong”. Ceuk pikir teh. Bari terus mawa kantong kaluar.

Kantong ditunda sisi panto belah luar. Panon kuring rurat-rérét neangan sendal. Rét ka kenca euweuh. Rét ka katuhu teu katempo. di belah harep nya kitu deui. Bari rada éngké-éngkean kuring lempang ka Kamar pa Mustopa, didinya ogé lebeung. Terus rada ngétan, ka kamar Dadang, éh didinya ogé lapur. Panasaran ka kamar pangjuruna sugan wé aya didinya. Tapi di kamar pangjuruna ogé geus euweuh sendal sabelah-belah acan. Kuring jadi bingung. Boa-boa aya anu butuheun. Tapi teu mungkin deui. Asa piraku.

Kuring lempang deui ka ngadekeutan kantong. bari haté mah geus teu pararuguh. Mikiran sendal. Ti belah  kidul aya abringan barudak ngora bari awakna rancucut. Kuring karék sadar. Apanan sendal kuring téh lengit dibasisir. Geus teu kuhanteu. Padahal sendal éta téh sendal kulit anu dianggap pangjagona keur kuring mah. Tapi dalah dikumaha da kitu kanyataanana. Geus kaditu kadieu oge kuring néangan sendal, tapi tetep wé teu kadeuleu.

Antukna mah kuring kusuwal-kusiwel, susuganan aya keneh duit sésa meuli asin. Nya untung aya kénéh. Éleh déét, kuring jig wé ka warung meuli sendal capit. Rap dipaké, diilik-ilik. asa jauh pisan lamun dibandingkeun jeung sendal kulit anu lengit mah. Kitu ceuk pikir kuring. “Cing sabar suku, lamun manéh kamari biasa maké sendal kulit, ayeuna mah wayahna maké sendal capit. Keun wé sugan isuk geto kasorang deui”. Kitu ceuk kuring ka suku.

Kantong disolendangkeun, bring waé kuring milu jeung babaturan rék muru beus anu geus nagok di belah kalér. Kakara tujuh lengkah, eta bet hayang malik ningali katukang. Atuh kasuat-suat deui kana sendal anu lengit. Supaya teu tutuluyan, sakalian we kuring pamitan ka sendal anu geus lengit. “Pileuleuyan sendal kulit”. Urang silih doakeun wé ayeuna mah. Manéh cing tumaninah jeung dunungan anyar. Nya kuring ogé cing salamet balik ka imah. Omat manéh ulah inget waé ka kuring, ambeh kuring ogé teu inget waé ka manéh. Kuring hampura geus nincakan waé maneh”. Tuluy kuring malikeun deui awak merik babaturan anu geus jararauh.

 

Shardun Tabayu, Pangandaran 4 April 2014

Sumber Carita ti Ki Lanceuk.