Omat Ulah Diturutan

 

Omat Ulah Diturutan

“Mangga anu aranom calik di payun, keun wé anu sepuh mah di tukang”. Ceuk kuring, ngahaja ngomong téh dilentong-lentong. Maksudna supaya katinggali nyopanan anu ngarora jeung kakara naék odong-odong. Gék waé kuring diuk dina jok tukang belah kenca. Barudak anu ku kuring dititah dihareup miluan guk-gék dina jok anu hareup.

“Hiji ..., dua ..., tilu.... Geur ah. Maju odong-odong! Ceuk kuring. Terus nyumangetan barudak anu dihareup supaya sumanget ngaboséh. Atuh dina waktuna aya odong-odong anu rék nyiap ogé teu bisaeun nyiap. Geus karasa gancang mah, suku kuring diangkat tina sadel. Ari sadel mah tetep muter da anu dihareup teu eureun ngaboseh. Nya ari komando mah ku kuring teu dieureunkeun. Terus waé méré sumanget. Kira-kira rada lendo, suku kuring nincak deui sadel bari ngaboseh. Atuh odong-odong tarik deui. Geus tarik deui mah, dampal suku dilesotkeun tina sadel. Nya kitu jeung kitu waé nepi ka sewaan odong-odong béak.

Geus turun tina odong-odong kuring api-api andiprek. Kumaha wé  anu geus nyorang tanjakan Nagrek bari leumpang. Waktu aya anu ngajak deui, kuring api-api embung. Maksud téh supaya anu ngajak maksa. Lamun geus dipaksa kuring jiga maksakeun naék. Nya lamun geus naék mah kuring biasa waé diuk dina jok anu tukang. Dina odong-odong anu kadua ogé kalakuan kuring teu dibedakeun jeung dina odong-odong anu kahji. Nya batina mah, sok sanajan numpak odong-odong dua kali oge bitis mah teu karasa nyendol. Tah ieu elmu kolot mah. Tara loba peta jeung pamenta tapi hasil mundel. ”Hampura barudak. Omat ulah diturutan.”

 

Shardun Tabayun

Pangandaran, 3 Mei 2014